یادداشت های مرد بادبادكی مرا ندیده بگیرید و بگذرید از من...
|
پیشاپیش از همه ی بزرگواران بابت دیر آمدن ها و كمرنگ بودن ها عذر خواهی می كنم لطفا نظرها/ پیشنهادها / انتقاد ها و اطلاع رسانی به روز شدنتان را در همین جا قید كنید. به دلیل خانه تكانی اجباری شاید آدرس بعضی دوستان را گم كرده باشم در صورت نبودنتان در لینك ها حتما اطلاع بدهید تا بیشتر در كنار سروده هایتان باشم سپاسگذارم از همه ی خوبانی كه در تمام این مدت به یادم بودند مخصوصا مهدی مهدی زاده ی بزرگوار و پریسا امامی و بهاره جلالی مهربان و دوست داشتنی
ممنونم از مهربانی همیشه ی شما دوستان عزیزترینم [ 1391/02/27 ] [ 18:47 ] [ میلاد روشن ]
این زخم كه مثل من دهانش باز است... 1 تكدانه ی شعرهای بی تاویلم از مكتب عشق فارغ التحصیلم دیوانه ی نور و آب و خاكم بانو! من با همه ی درخت ها فامیلم 2 خالیست زمانه و زمانت خالیست من كم بشوم هر دو جهانت خالیست جایم بده در پناه زیبایی هات ای ماه كه زیر ابروانت خالیست 3 عمری كه به هر طریق سر می گردد یا بود و نبود سر به سر می گردد این اول ماجرا همان پایان است راهی كه تو را نرفته بر می گردد 4 این حجم وسیع بی گمان اعجاز است سرخ است و چقدر هم به ظاهر ناز است آماده ی قورت دادن دنیایی ست این زخم كه مثل من دهانش باز است ******************************* اگرچه سهم درختانمان تبر بشود... بمان كه آخر شب شاعرانه تر بشود نخواه این همه احساسمان هدر بشود دو صندلی مقابل دو استكان لبریز لبانمان به تعارف دوباره تر بشود بیا كه غصه ی بی انتهای من بانو! به لطف پا قدمت راهی سفر بشود به پای هرزه علف های غم تبر بزنیم اگرچه سهم درختانمان تبر بشود دو چتر گرم و صمیمی كه زیر سایه ی هم تمام خستگی راهمان به در بشود تو سقف من بشوی من ستون و دیوارت دوتایمان به همین شیوه یك نفر بشود GGG برای از تو سرودن بس است می ترسم برایمان غزل عاشقانه شر بشود بخوان به نام كلاغی كه روی نرده ی باغ ... تمام وسعت خود را درون من جا كرد كه پای فاجعه ها را به خلوتم وا كرد دلم كه ماهی سرخی ضعیف و زخمی بود شكست تنگ و دلیرانه قصد دریا كرد بخوان به نام كبوتر كه روی گنبد عشق هر آنچه را كه به گوشش رسید حاشا كرد بخوان به نام كلاغی كه روی نرده ی باغ نشست و مرگ خودش را فقط تماشا كرد بخوان به نام خدایی كه از تمام فصول فقط خزان مرا تا همیشه مانا كرد بخوان كه آخر این ماجرای غم شاید كسی نشان مرا توی قصه پیدا كرد GGG تمام حجم خودش را به دوش من بخشید و مهره مهره مرا تا به سجده اش تا كرد همان كه حادثه ها را به سمت من كوچاند و غصه های جهان را درون من جا كرد [ 1391/02/30 ] [ 19:26 ] [ میلاد روشن ]
نه اینكه مثل شمایان فقط مسلمان بود كه در نگاه عمیقش شكوه قرآن بود صدای گرم و غریبش به وحی می مانست اگرچه در كلماتش غلط فراوان بود همان دهاتی بی ادعای با احساس كه شاعر همه ی شاعران دوران بود ((و با تمام افق های باز نسبت داشت)) چقدر خوب و صمیمی چقدر انسان بود برای چلچله ها خورده های نان می ریخت* اگرچه سفره ی پاكش همیشه بی نان بود شبیه من كه دچارم به شب نشینی ها رفیق چای نبات و اسیر قلیان بود به زیر چادر گلدار وصله دارش داشت برای من همه ی آنچه را كه گیلان بود سكوت كوه توالش وقار لاهیجان به جاودانی تالاب انزلی مان بود كسی كه با همه ی دخترانگی هایش همیشه در همه جا یكه تاز میدان بود كسی كه با همه ی خشكسالی اش انگار روایتی متفاوت برای باران بود [ 1391/02/27 ] [ 18:42 ] [ میلاد روشن ]
لاشه ام پهن شده در وسط كوچه و نیست هیچ تصویر از آغاز به این زیبایی موشكی كاغذی و خوشه ی بمبی از شعر و من و سنگر ویران شده ی تنهایی
1 چه دشمنان غریبی كه عاشقم هستند نخورده هم به خیال پیاله ام مستند! وكیل و شاكی و قاضی و متهم با هم برای قتل من بی گناه هم دست اند به سنگ تهمت و بهتان شكست تندیسم چقدر خاله زنك های شهرمان پستند همان قوافی بكری كه شاعرم كردند به مرگ تلخ غزلواره ها كمر بستند كجاست یك نفر از آن قماش شهرآشوب؟ كه یك به یك به صف خاطرات پیوستند- كه تا نهایت دردم مرا قدم بزند اگرچه از دو طرف كوچه ها به بن بست اند *** به قصد از تو سرودن به شعر برگشتم برای آن همه شاعر كه عاشقم هستند
گاو می رفت چرایش به جوابی برسد كه به یمن قدم داس علف ساقط شد ((ما)) و ((ما)) هیچ! كه من هم نشدم یك حتی با همین فلسفه تنهایی مان ثابت شد 2 یك پایان بی هدف یك آغاز بی دلیل یا تفهیم اتهام بی قاضی و بی وكیل در تعریف متضاد از هر اصل و تبصره از آقای چادری تا خانوم ِ با سبیل از سه در چهار قبر تا قاب بزك شده یك دنیا فشردگی در اندوه مستطیل بعد از در به در شدن در تعقیب سرنوشت كابوس كتیبه ها در آغوش یك فسیل بالایش می آوری پایین می كشد تو را این تزریق مشترك این احساس بی بدیل یك رویای نا تمام در اقمار مشتری با موسیقی اصیل یا چیزی از این قبیل *** كودك تر كه می شدیم با پای پیاده تر فلقی هم نمی كند دل هل جای این مسیل - سرمی رفتم از خودم تا بالای آرزو حالا هم نشسته ایم بر فریاد دسته بیل! *** تو بی اصل و تبصره من مردانه یكسره! یك فیل بدون عاج -و- خرطوم بدون فیل 3 هر كه ربط بیت های این غزل را كشف كرد نبض دریا را درون كوزه ی ما كشف كرد :سیب عشق از جذبه ی حوا به عقل مرد خورد تا خودش را در حریم چشم حوا كشف كرد جور دیگر اتفاقات جهان را چید و بعد یوسف گمگشته اش را در زلیخا كشف كرد لنگه ی كفش خدا را روی موج نیل دید لنگه ای را در كنار طور سینا كشف كرد (مولوی) در قرن قاطر بین راهش دیده بود آنچه را بعداً به سختی شخص( نیما) كشف كرد عاقبت چوپان عصایش را كنار انداخت و در لباس بره گرگ ناقلا را كشف كرد قصه را از انتهایش تا برای بچه خواند كودكش لپ كلام ماجرا را كشف كرد حضرت آقای مومن!طفل كافر را نزن! در همین انكارها شاید خدا را كشف كرد [ 1391/02/25 ] [ 00:13 ] [ میلاد روشن ]
موج دریا... كه نه! دریا... كه نه! اقیانوسی دختر تركه ای ساق بلند روسی! ساكن دورترین نقطه ی شهری و چه خوب از همان فاصله لبخند مرا می بوسی آنقدر نازی و طنازتر از طنازی كه مرا یاد خود ِ فاجعه می اندازی من كه از عشق به بن بست رسیدم خوش باش! ای كه در تند ِ سراشیب هوس می تازی از من ِ عاشق و دیوانه ترینت ای عشق! پیش این شهر چرا دیو دو سر می سازی؟ من چه گفتم كه به زیبایی تان بر خورده؟ من چه كردم به جز آیین كبوتر بازی؟- و دلم را به تو از پنجر ه ها پر دادم كه افق ساز ترین وسعت هر پروازی جای شك نیست اگر بند به بندت وحی است بس كه سر تا نوك پا در نظرم اعجازی بكشم! هیچ غمی نیست ولی با لبخند تا خدا باشد از این جرم و جنایت راضی 2 اگر ستاره ی تان را كسی رصد بكند هر آنچه را كه تو گفتی نمی شود بكند بیاید از سرِ بازار و زندگی مرا بچیند از لب ایوان و در سبد بكند و در مقابل چشمان مدعی همه تمام شعر و شعور مرا لگد بكند تو را بگیرد و در انتهای كوچه ی شان خدا نكرده كنار تو كار بد بكند برای كشتن من هی تو را به رخ بكشد و كارهای بدش را الی الابد بكند اونوقت من چه غلطی بكنم؟ [ 1391/02/8 ] [ 00:11 ] [ میلاد روشن ]
حاضرم فال بگیرم –و- دعا بفروشم تا بیایم هنرم را به شما بفروشم كنگره جای بدی نیست ولی شعرم را به دو تا سكه و یك لوح چرا بفروشم كفترم در راه مرد و نامه ای در كار نیست توی این پاكت به غیر از چند نخ سیگار نیست جرم كركس چیست غیر از بودنش جوری كه هست؟ ضامن آهو چرا پس ضامن كفتار نیست؟ باید این غم را قدم زد با همین پاهای زخم چار ه ای غیر از صبوری كردنم انگار نیست خشم این سگ توله ها از خامی و نو كیسگی ست گرگ باران دیده هرگز انقدَرها هار نیست آسمان از روز اول لال مادرزاد بود نغمه ای بر گوشه ی مضراب این بیتار نیست *** ماهی یكبار مصرف! توی تنگت شاد باش بر سر این سفره دیگر مرغ ماهی خوار نیست [ 1391/01/20 ] [ 00:10 ] [ میلاد روشن ]
بهار با تمام خستگی اش دوباره آمده است و دنباله ی پرستوها به سمت سقف چوبی خانه ی ما كشیده شده نترس! تكان شاخه از جفت گیری پرنده هاست و زوزه ی گرگها از شیار خشك پایین كوه كه هنوز خاطرات رودخانه را به گودی دریاچه میریزد از انتهای لذت مادینه ایست كه احساس جوانه شدن در عمیق ترین ارتفاعش مور مور می كند *** هوا خوب است و بادها موافقند با توافق ما بادبادن ها را بكش! به دوردست ترین منتهای افق برویم آنجا كه دختر تب كرده ی خورشید لب مرز آب و آسمان پاشویه می كند و نسیم دوانده شده روی پستان تپه ها مردانگی درخت های ایستاده را به نهال های باكره می بخشد *** آب هست خاك هست نور هست و شقایق از پشت سنگ های خزه بسته ی لزج مثل فواره ی خون قد كشیده است فریادی از حلق زمین: "بگذار علف های هرز هم نفس بكشند هوا كه فقط برای گل ها نیست" و پژواكی از سقف كوتاه آسمانم كه: "...ها نیست!" *** بهار كه به زیبایی غمگینی مبتلاست از كنار حصار باغچه می گذرد كه هنوز روح كلاغ پیر رویش نشسته است و من چقدر دردناك برایش دست تكان می دهم *** راست می گفتی برای منی كه از هزار و سیصد و... تا آخرین رقم دارم كلافگی ام را در امتداد تقویم ها قدم می زنم بهار یعنی خاطرات پوسیده ای كه روی دوش پرستوها زیر سقف چوبی خانه ی مان بایگانی می شود *** *** ماهی سرخ چون قطره ای جوهر پخش در تمام فضای اتاق بوی تند سیر و سرکه و من و سرگیجه و سقوط تا ته کاسه ی آب و سکه های لال دلم آشوب می شود از سماق خون خشکیده ای روی چینی ظرف خنده ام می گیرد از قیافه ی مضحک سنجد و دلم می گیرد از سیب که هست اما در آیینه نیفتاده ست آوای قد کشیدن سبزه ی سبز مرثیه ایست برای منی که پشت چراغ قرمز تنگ در شمارش معکوس عمر ایستاده ام سالهاست و قد نمی کشم با همان کفشهای بالدار کودکی ام *** و سال نیکو هم که از اینجایش پیداست [ 1390/12/25 ] [ 00:51 ] [ میلاد روشن ]
از من خسته اگر دل زده ای مهكامه! پس چرا چای مرا هِل زده ای مهكامه؟ بوسه ات تیز ترین مزه ی فصل است چرا؟ بر لبانت سس فلفل زده ای مهكامه؟ گر چه از اول این قصه خرابم كردی آخر قصه تو آدم بده ای مهكامه! *************************** رها از هرچه باید ها تو را من دوست می دارم رهایم می كنی اما تو را من دوست می دارم به یمن آب و آیینه به رسم شمع و پروانه به عشق آدم و حوا تو را من دوست می دارم نمی دانم نمی دانم چرایش را نمی دانم اگر دشمن شوی حتی تو را من دوست می دارم هزاران دختر زیبا به زنجیر غزل هایم... ولی از بینشان تنها تو را من دوست می دارم عقابی تیز پروازم نترس از هیبتم هرگز كبوتر بچه ی زیبا! تو را من دوست می دارم شب است و هیچ فانوسی به پای عشق روشن نیست در این دنیای وا نفسا تو را من دوست می دارم ((گرم یاد آوری یا نه من از یادت نمی كاهم)) به جان حضرت (( نیما )) تو را من دوست می دارم [ 1390/12/10 ] [ 01:07 ] [ میلاد روشن ]
در خاله بازی خواستی تا شوهرت باشم در عین كودك بودنم نان آورت باشم هر جا كه می خواهی بخوابی با عروسكهات با آن تفنگ چوبی ام دور و برت باشم وقتی كه سیب از شاخه ی همسایه می چینی یك رشته كوه مطمئن پشت سرت باشم آنروزها می خواستم تا خواهرم باشی یا من پسر باشم شما هم مادرم باشی تا آخر بازی سرم بر دامنت باشد چشمم به تصویر گل پیراهنت باشد ... دیشب كه پشت كوهها خورشیدمان جا ماند دیشب كه خواب كودكی ها پشت درها ماند دیشب كه باد از بندها پیراهنت را برد گل های سبز و صورتی دامنت را برد یعنی كه باید پیش من با روسری باشی؟ یعنی كه باید سهم از من بهتری باشی؟ دیدی كه دنیا با خیالاتم چه ها كرد و آخر بلوغ اینجا درونم كودتا كرد و دیدی چه شد پایان تلخ پیله سازیها؟ دیدی چه آمد بر سر اسباب بازیها؟ هفت آسمانم بی چراغ و مات و بی رنگ است بانو! برای خاله بازیها دلم تنگ است می خواهم اینجا در كنارت همسرت باشم یك كوه قرص و مطمئن پشت سرت باشم بعد از گذشت این همه تبعید اجباری حالا اجازه می دهی در كشورت باشم؟ [ 1390/11/30 ] [ 01:06 ] [ میلاد روشن ]
حالا كه دیگر هیچ كس در كوكمان نیست حالا كه پای هیچ قیدی در میان نیست حالا كه دشت آرزوها رام رام است حالا كه یوزی در كمین آهوان نیست باید به دنبال هوایی تازه باشیم باید دو تایی فكر جایی تازه باشیم پای درختی شعله ور از شاپركها پیغمبری نو از خدایی تازه باشیم تا كی تو را در شعرها تصویر كردن؟ تاكی نبودت را فقط تفسیر كردن؟ تا كی كنار چای و قلیان شب نشینی؟ تا كی برای آمدن تاخیر كردن؟ ... اینروزها اینگونه ام! بانو! ببینم! روحی كه مثل بادها بی سرزمینم پیراهنم خلوت ترین جای زمین است وقتی كه مرز بینمان دیوار چین است وقتی كه آینده فقط باریست بر دوش یعنی كه تنها چاره اش سقط جنین است سیبی برای سال نو بر شاخه ها نیست شاید سكوت خانه جزو هفت سین است از من حسابت را سوا كردی و حالا دیگر حسابم با كرام الكاتبین است خالیست بی شك جای من تا بینهایت هرجا كه در تقویم هایت نقطه چین است سنگ مزارم را كمی آهسته بگذار بانو! جناغ سینه ام میدان مین است [ 1390/11/12 ] [ 01:05 ] [ میلاد روشن ]
زنگ نقاشی و نقش عشق تو رنگها را چشم تو آواره كرد تا معلم دید تصویر تو را دفتر نقاشیم را پاره كرد 1 بلبلی؟ساری؟عقابی؟فاخته یا كفتری؟ 2 من خودم خواسته بودم که کبوتر باشم کاشف دورترین نقطه ی باور باشم من که از بازترین پنجره ها می گفتم من که می خواستم از تیره ی دیگر باشم و امیدم همه این بود که با ماهی ها و علفهای لگد مال برادر باشم مرگ را از سخن عشق فراتر دیدم تا در اندوه گل سرخ شناور باشم کمترین فایده ی مرگ برایم این بود که به این زندگی یائسه کافر باشم [ 1390/10/30 ] [ 01:04 ] [ میلاد روشن ]
بیا تا قلب بشكافیم و خون در ساغر اندازیم بیا تا لاشه ی خود را به چاهی دیگر اندازیم از این فكری كه می لولد درون حفر های خونی مغزم درون گیجگاهم درد می گیرد و شب قبل از خروس بی محل پیش از شروع زندگی جای گناهم درد می گیرد جهنم بدتر از اینكه زن تنها رفیقت عاشقت باشد تو هم با عالم مردانگی درگیر ؟ بگو ای عشق! كجای عرصه ی جغرافیا دیدی چنانی كه منم با زندگی درگیر؟ جهنم بدتر ا ز اینكه تمام بیوه های یائسه دارند در دهلیز قلبم رخت می شویند؟ پس از پایان من خاله زنكها هم چه فرقی می كند پشتم چه می گویند؟ چه فرقی می كند بعد از نبودم بودن این شعر های مفت و بی ریشه؟ كه تا گردن درون گه فرو باشی و طبق رسم دیرینه بماند از تو اندیشه!! همین حالا كه من محتاج لبخندم چرا خالی تر از هر وقت در آیینه ها تنهای تنهایم؟ چه فرقی می كند فردا؟ وقتی با تمام خستگی هایم مقیم لحظه ی متروك حالایم جهنم بدتر اینكه تمام دركت این باشد- كسی بیهوده می آید كسی بیهوده می میرد خودت هم با همین چشمان بد عادت ببینی از ورای پرده داری ها خدا هم رشوه می گیرد ... زندگی زیباست آری زندگی زیباست به زیبایی یك لبخند بر لبهای خشكیده همچون آخرین فریاد یك محكوم اعدامی میان چشم های ور قلمبیده به زیبایی یك ماهی كوچولوی افسرده كه چشمش مانده بر قلاب یا كه مرگ تلخ سنجاقك كنار یك شب نمناك در مرداب زندگی سبز است آری زندگی سبز است به سبزی لجن بر بستر یك حوض بی ماهی به زیبایی جان كندن كنار واژه سازی ها به زیبایی استفراغ روی كاغذ كاهی زندگی یعنی در آن پس كوچه های خسته ی زنجان در آن سرمای سوزان منزوی بودن شكستن در هجوم دردها در هر تپش اما به هر حال و به هر صورت قوی بودن راستی ای دوست! خواب چندین قرن سنگین است و پلكم شل تر از آب دهان كودكی هایم بهشتم را كدامین گوشه ی گهواره گم كردم؟ كه حالا مثل یك تیله كنار پایه های مبل تنهایم ... نیستن یا هستن ؟! از هر جا و هر وقتی كه می بینم سوال این است تمام خود دریدن ها تمام چاك دادن ها تمام قیل و قال این است ... میان آستین ها مار می رویید و ما با خوش خیالی ها نمی دیدیم همان آتش كه ابراهیممان را در گلستان سوخت از فانوسمان بود و نفهمیدیم ندانستم كدامین دست پنهان خاله را با سیب ها از شاخه ها برداشت نفهمیدم نهال پرتقال باغ خان دایی چرا اسهال خونی داشت؟! چرا مادر به پشت شیشه ها می دوخت چشمان غم آلود غلیظش را؟ و بابا با چه سختی در خودش می ریخت افكار پر از ضد و نقیضش را زندگی شاید همان سنجاق زیبا بود كه زیر چادر گلدار دختر خاله می دیدم همان وحشی ترین زیبای ناممكن كه تا حد جنونم می پرستیدم چقدر از پشت آن صورت به سرگردانی من توله آدم های آدم خوار خندیدند اگرچه چشمشان تا انتها در من فرو می شد ولی هرگز حضورم را نمی دیدند ... راستی ای دوست! ای هم بغض! مگر پرواز تنها با كبوتر می شود معنا؟ پس این جغد این كلاغ آن زاغ حتی این مگس نمی دانند تفسیر پریدن را؟ چرایش را نمی دانم چه ربطی مرگ بی هنگام آهو ها به سبك اشتهای آدمی دارد؟ اگر پروانه با شمع و گل و پیمانه محشور است یقین سنجاقك مرداب غم هم عالمی دارد ... نیستن یا هستن؟! این تنها سوال ذهن مشغول من دیوانه خواهد بود تا وقتی كه شوق زندگی در تنگنای سرد و تلخ پیله ها افسانه خواهد بود در این اوضاع بد جوری كه از آلت پریشی های آدم آدمیت فحش مشكوكیست برای گریه ها ی وقت و بی وقتی كه می گیرد تمام شهر را كی شانه خواهد بود؟ همان سلول محتاجی كه روزی از تمام شیره ات مِك می زد و با حرص می نوشید پس از طی فرایندی به نام رشد بعد از چند وقتی با تو از هر گونه اش بیگانه خواهد بود بیا تا قلب بشكافیم و خون در ساغر اندازیم بیا تا لاشه ی خود را به چاهی دیگر اندازیم [ 1390/10/15 ] [ 01:02 ] [ میلاد روشن ]
پدر را دست خالی با لبی خشك ولی با دیده ای تر آفریدند تمام دردها را كوه كردند از آن انبوه مادر آفریدند همان آغاز بازی در رحِم ها مرا در خون و گریه غرق كردند پرم را سوختند از داغ پرواز درون بالشم پر آفریدند هم از بن بستها گفتند و گفتند هم از تحریك شهوتهای رفتن به روی پنجره دیوار بستند تمام جاده ها را بی سرانجام بسوی هر كجا می شد كشیدند برای چاله ها هم قوزك پا برای دارها سر آفریدند ... به حكم لایزالی مهره ها را همانجوری كه می بایست چیدند قناری را قناری خلق كردند كبوتر را كبوتر آفریدند جهان را بر مدار بی قراری میان سایه روشن ها كشاندند برای یك نفر ابلیس ِ واهی هزار و یك پیمبر آفریدند زبان را در دهان بستند و با اشك مجال گفتگو دادند ما را برای حرفهای محرمانه به جای اشك جوهر آفریدند كلاغان را به جای مرغ آمین دخیل شاخه های سبز بستند چمن را در جهان تا پهن كردند كنار آهوان خر آفریدند ... ... تو را از بادهای قبله پرداز مرا از التماس بادبادك رها در بادهای هر كجایی بدون قید و كافر آفریدند مرا از خنده های تلخ خرداد تو را از بغض ناب برگریزان مرا در تیرماه عشق و آتش تو را در ماه آذر آفریدند [ 1390/09/14 ] [ 01:01 ] [ میلاد روشن ]
به انتشار می رسیم و هر روز تیراژهای اضافه ی مان را دختر سبزی فروش دور ریحان ها می پیچد
پدر وقت نداشت كه جوجه رنگی ها توی مستطیل مقوایی بزرگ شوند و مادر تخم مرغ ها را توی شانه فرو می كرد هزار بار هم كه زندگی بكنی نتیجه اش این است همینی كه برادرت را ماست بیندازند و خواهرت را ترشی باور كن كه جوهر این خودكار های وطنی بگیر نگیر دارد من هم دستم را روزی به جیب عابران قرض خواهم داد آن وقت تو می مانی و حرف های ننوشته و جوجه رنگی ها حالا فلسفه ی حوض نقاشی رو شده كه چرا اشی مشی با تمام باشی ها (اعم از شاعرباشی و كاتب باشی) مشكل داشت مثل فلسفه ی آب گرمكن ِ بعد از تو بگذار راحت تر محتویاتمان را بالا بیاوریم و مرور كنیم تمام عصرانه های قهوه خانه را زیپمان هم كه باز است تو فقط به پدر نگو من خودم جوجه رنگی ها را ساكت می كنم و تخم ها را توی شانه می چینم سیاه من سفید تو مات و پات و این مزخرفات فرقی نمی كند به حال زرشك پلوی شب عروسی و ران لخت مرغی كه حشرم را بالا می زند تا سینه های خروس كه وقتی چنگال را فرو می كنی قوقولی قوقو در معده ات صبح می كند و می خندی به خندیدن خر بعد از تی تاپ من هم كه دندانهایم را نشانت می دهم دوباره در سراشیبی یك بر خورد تكراری تمام زرده ها به هم می خورند و مادر روی شانه ی تخم مرغ گریه خواهد كرد یك دو سه چهار خبر ... صدای تلویزیون را بالا بیاور هیچ جا خبری نیست تمام جوجه رنگی ها توی مستطیل مقوایی خوشبختند و تمام تخم ها دو زرده اند آب را گرم كردن یا نكردنم به تو بستگی دارد و بعد از حمام شمارش جوجه ها می چسپد آخر پاییز هم كه نباشد به تخم ِ... مرغ!لطمه نمی زند تازه جزو اعتلاف هفت سین هم كه هست و كوچكترك ها رویش نقاشی های كمال الملك را اسكی می كنند بگذار با تلكابین تمام مسیر را مرور كنیم از بالا تمام آدم گنده ها نقطه اند و خوب معلوم است كه موی كدامشان پر پشت نیست برای جوجه رنگی ها هم كه نمی پرند اجبار بدی نیست كه آسمان هم حالش فرقی نمی كند به تفاوت خاك ... پدر وقت ندارد مادر گریه می كند و برادران و خواهران تنی و ناتنی و دینی و وطنی توی جعبه ی مقوایی و جعبه توی حوض نقاشی آبگرمكن به برق باشد یا نباشد مهم تویی كه كی به ارگاسمت برسند این مشت های راست شده كه همیشه تاخیرند! [ 1390/08/20 ] [ 01:00 ] [ میلاد روشن ]
سیب در فلسفه ی عشق اگر ممنوع است با همین گرمك آفت زده فعلا خوش باش 1 بندری می خوانمت با لهجه ی گیلانی ام من كه گیلانی ترین آواز هرمزگانی ام شمس گیلانم به جان هرچه مولانای عشق درك كن این نكته را از حالت عرفانی ام با شمالی ها رفیق و با جنوبی ها یكی نیمی از باران و شرجی نیمه ی پنهانی ام هستم اما هیچ فهمی روی من تنظیم نیست مثل امواج رها در پهنه ی كیهانی ام بندر عباسی ترین گیلك در ایرانم ولی باز هم یك شاعر بی سرزمین می دانی ام؟ 2 با مذاب عشقتان در حق شناور می شوم گر شما گویید کافر چشم! کافر می شوم حزب طوفانم به هر سمتی که می کوبد هوا با تمام قبله هایم سمت آن وَر می شوم گپ که از میخانه باشد ساقی دُردی کشم از حرم دم می زنی فوراً کبوتر می شوم! جمعه شب پیراهنم عطر ((پلی بُی)) می دهد ظهر جمعه در هوای قم معطر می شوم تابع حالات جوّم مثل گلها مثل باغ تا هوا پس می شود یکجور دیگر می شوم ((گاو ))خواهم شد اگر با مهر می جویی مرا ((کیمیایی)) تا کنی مردانه(( قیصر ))می شوم! .... مثل دیگی خسته از آش و حلیم و شوله زرد وقف نذر پوچ و بی معنای مادر می شوم حضرت آقای ((انصاری))* اگر رخصت دهد یک تنه با حافظ و سعدی برابر می شوم!!! *:راشد انصاری عزیزو بزرگوار و مهربان [ 1390/07/15 ] [ 00:57 ] [ میلاد روشن ]
((دستخوش صیاد كركس ها! كبوتر می كشی؟))* پادشاه ایل فیل افكن! قلندر می كشی؟ پهلوان هفت خوان! بعد از شكار اژدها با تبرزین طلا كوبت صنوبر می كشی؟ فاتح پر ادعای انتهای جاده ها! عاشق وامانده ات را خیره بر در می كشی؟ با كدامین نیت این صف بسته های درد را تا مكبر جار زد الله اكبر می كشی؟ ... مادر ِ از دایه بهتر! كودكت را قبل خواب عاقبت با قصه های گریه آور می كشی * مصرعی از ((غلامرضا طریقی)) [ 1390/06/31 ] [ 00:55 ] [ میلاد روشن ]
رودخانه سالهاست خشكیده ست و هنوز به این اسكلت نحیف زنگ زده پل می گویند خیار پوست می گیرم پیاز حلقه می کنی سالاد فصل مشترکیست زیر اشتراک کاذب سقف! ... مابین من انگار گوشت مرده می خورم و تو که با رژیم درگیری مشتی خیار گوجه پیاز و سس سفید ماله ای که روی تمام ترکها می کشیم ... ظرف سالاد تنها حجمی که هاشور می زند تداخل دستهامان را تا آنجا که اشتها بکشد و رژیم بگذارد هی خیار پوست می گیرم تو هم پیاز حلقه می کنی ... [ 1390/06/11 ] [ 23:54 ] [ میلاد روشن ]
ای خنده ات طرح مونالیزای ایرانی! انگیزه ی صوفی ترین اشعار روحانی! معماری اندامت از تندیس بودایی! خلوت ترین آیینه در ((صد سال تنهایی))! اسطوره ی ناب تمدن های خواب آلود! یوسف ترین تعبیر شبهای زلیخایی! می خواهمت آنطوركه تسبیح بندش را یا دشت یوز آلوده آهوی لوندش را می خواهمت آنگونه كه خورشید فردا را یا دزد دریایی نقاط كور دریا را ... می خواستم دیوار دور لانه ات باشم مار نگهبان جواهر خانه ات باشم با خنده می گویی: ((كه شاید...باید... اما نه!!)) ابعاد نوری دارد این نه گفتنت تا نه رنگین كمان دامنت با گریه ام زیباست خورشید دست آموز من! فهمیده ای یا نه؟ با پرسپكتیوی كه در موهات می بینم دنیا به آخر می رسد یلدایت اما نه [ 1390/05/30 ] [ 23:53 ] [ میلاد روشن ]
زیباست چشمهات به چشم برادری خواهر! برقه نبند كه تمام بندر را با تو اشتباه می گیرم ... غروب كه خورشید دوره اش رسید فهمیدم هنوز روزگار از من آبستن نیست ... چقدر سخت می شود خواهر! وقتی ته سیگارم را روی ماه خاموش كند لكه ای كه همیشه می ماند مثل گواه عصمت تو روی دستمال حریر ... چقدر سخت می شود خواهر! وقتی كه برقه ات غروب می كند چشمهات را كه نطفه ی تصویرم نبسته است هنوز توی مردمكی كه تمام شب را در او مچاله می كردم ... نصفه ی ماه است و ماه تمامم تیر می كشد زیر نافت من لحظه لحظه های ریزشت را حفظ كرده ام هفت روزی كه خنده ات طعم تلخ ته خیاری بود كه هیچ وقت میوه حسابش نمی كردم ... خواهر! یادت هست؟ كبریتی كه توی حفره ی موریانه ها فرو كردیم كنار چراغ زنبوری سوا می كردی انجیرهای رسیده را یك نگاه به من دستهام كه كج نشود به انجیرهات یك نگاه به اجاق كه شیر سر نرود و من خیره به چشمهات به چشم برادری ... خواهر! كنار حفره ی موریانه ها انجیرها و زنبورها آنقدر نیامدی كه سر رفت حوصله ام و اجاق كور شد ... [ 1390/05/24 ] [ 23:52 ] [ میلاد روشن ]
1 گنده ی این گله هم با فنچ ما سرشاخ نیست شصت من یعنی اُكِی*! در حالت بیلاخ نیست در خودت گاهی فرو كن با همین صابون لوكس جز همین درز پتو این دور و بر سوراخ نیست *:ok 2 هر چه بادا باد و هر چیزی كه خواهد شد به پشم! بعد از این دیگر به آقایان نخواهم گفت چشم گرچه بادمجان نچیدم هیچ وقتی دور قاب بعد از این هم تا نخواهم كرد با ارباب خشم 3 یك وجب تا قد كشیدم استخوان را قطع كرد آنكه با صابون و ریكا گفتمان را قطع كرد بعد عمری تا به راهی راست شد فرمانمان شهرداری انشعاب آبمان را قطع كرد 4 ((عشق چون آید برد هوش دل فرزانه را دزد دانا می كشد اول چراغ خانه را)) عمر ما جز هفت روزی نیست در تقویم تو ترك كن جان عزیزت عادت ماهانه را [ 1390/05/9 ] [ 23:49 ] [ میلاد روشن ]
1 دارم فكر می كنم به فاحشه ها به اینكه خیابان چقدر دلگیر است به اینكه همیشه قار و قور می شنوم حتی... وقتی شكم همیشه از همیشه ترش سیر است گشاد هم كه بگیری دریچه هایت را باز هم عبور آسان نیست فكر می كنم كه تقصیر فاحشه هاست وگرنه كوتاهی از خیابان نیست دارم فكر می كنم كه زیر پتو سالها گریه كردنم چه ساده گذشت دیروز ((بندرعباس)) و كوچه های ((طلوع)) امروز پرسه های حوالی ((رشت)) چقدر این خیابان دراز و بی ابد است وقتی به شوق رسیدن مسافرش باشی مات می شوند تمام منظره ها وقتی بخواهی كه شاعرش باشی دارم فكر می كنم كه كجا بودم؟ با حضور پر رنگ قافیه ها بدون ردیف پشت به دانشگاه آنهم ((آزاد اسلامی)) با تمام غرور به سوی ((صنعتی شریف)) كجا؟كجای این آفرینش مجهول؟ نامعادله ام جواب را گم كرد حد به سمت بی نهایت منفی كشید آبرویم را و مرا دخیل امامزاده های مردم كرد چقدر سخت می شود بودن! وقتی كه یك دهه از خودت جدا باشی هیچ گهی نشوی و آرزویت این باشد كه در تمام زمینه ها خدا باشی 2 گرانش و این بحث ها برای اینجا نیست آبها خلاف جهت همیشه می آیند گاهی سرعت بعضی می رسد به سرعت نور باور كن! آنها كه با نسبت و بی نسبیت همیشه می آیند هر كجای قطب نماها نشسته تر باشی تف ها جذب می شوند در رویت هر كجا...به خدا روی قله ی اورست هم حتی ... دستشان تمیز می رسد به كندویت این خرسها كه یك مو به غنیمت از تنشان هرگز نه من! نه تو! كه حضرت فیل هم نخواهد كند بیا بچسپ به همین خودارضایی تلخ بنوش تفاله های چایی را آبها خلاف جهت همیشه می آیند علم در حوالی ما گفتمانی از پشم است اینجا سرزمین ((گفتگوی تمدنهاست)) كه دقیقا به معنای تمدن ماست!!! برای رد شدن از موجهای خلاف جهت باید به قدر بضاعتت قوی باشی عروض را در سه روز قورت بدهی مثل ((مهدی موسوی)) باشی شاید از میان فیلترینگ هوا دعای نیمه شبت تا خدا برود البته احتمال دیگری هم هست كه مثل من هستی ات بگا برود و تو هم مثل چیز بعد چیز خودت را توی پوستت مچاله كنی كنار خیابان بایستی و چیزت را هی به عمه ی این و آن حواله كنی [ 1390/04/30 ] [ 23:48 ] [ میلاد روشن ]
من انعكاسی مات روی شیشه های كثیف كافه ای بودم كه جذبه اش تمام فاحشه های شهر را پای میز می كشید وزوزی كه در حلزونی گوش حامله های بی شوهر جنین ها را خواب زده می كرد نخی كه در تمام چیزها بود روی سر آستین لباس پدریزرگ توی استكان چای نبات در گلوی شمعی كه روی قبرها می دیدم و صدایی كه می آمد از اتاق خواب همسایه توی ناودانهای زنگ زده ی مدرسه سقف چوبی كلبه های شكار لابلای شاخه های درخت گردو خس خس سینه ی برادر و خمیازه های پدر و لولای درب اتاق دختر خاله ام ***************************************** من تمام خودم را ته نشین شده ام هیچ چشمی تكانم نمی دهد و هیچ چیزی فكر می كنم به بی وزنی شعر ها روی سیاره ای كه جاذبه هایش هیچ سیبی را سقوط نمی دهد ایستاده ام كنار پنجره و فكر می كنم زن همسایه كه شبیه تو نیست از خرید می رود سیب سبز كوچكی كه از دریچه ی زنبیلش می غلتد درست تا كنار كیوسك روزنامه و پیرمردی كه شبیه من است در آگهی های ترحیم دنبال خودش شاید می گردد [ 1390/04/14 ] [ 23:47 ] [ میلاد روشن ]
تمام آسمانم را درون بغچه جا کردم زدم دل را به دریا و قیامت ها به پا کردم کشیدم خط به خون دل میان مرز تاریکی حساب ناتنی ها را از این خانه جدا کردم کبوتر شعله زد دیشب درون آستین هایم به پایش نامه ای بستم خدایم را صدا کردم... {گلم! بیزارم از بودن... فقط سگ- دو زدن تا کی؟ در اندوه خیابانها سوار این لگن تا کی....؟ به ضرب قرص و سیگاری جهان را سبزتر دیدن کنار هر که پیش آمد به یاد عشق خوابیدن در این دنیای ((هر کاره)) فقط ((شاعر)) شدن تا کی؟ درون پیله کز کردن به شوق پر زدن تا کی؟ گلم! گشتم... ولی هرگز ندیدم آشنایی را دلم پوسید در غربت ... بنازم این خدایی را!} اگرچه چشم فانوسم فرو رفته ست در سایه اگر چه غازهایم را دریده مرغ همسایه دلم می گوید آن ((مهمان)) شبی آرام می آید به صرف چای و شیرینی و شاید شام می آید هوایم را نگهدار و زمینم را بپا ای دل! در این سرگیجه ی مزمن که با سرسام می آید ... خروس بی محل شاید به کشفی می رسید اما امان از دست خورشیدی که بی هنگام می آید [ 1390/03/30 ] [ 23:46 ] [ میلاد روشن ]
دختر همسایمون بیچاره تو حسرت یه شب خوشی روی تپه های سبز پیرهنه
[ 1390/03/17 ] [ 23:45 ] [ میلاد روشن ]
دوستم!گذشته است دوره ی ما... دفن کن در ذهنت دخترکان کاموایی را! هیچ کس به گیس عروسکهای مرده روبان صورتی نمی بندد وزغ می جوشد از شعرم که از مرداب می خوانم لجن می بندد آیینه از استفراغ چشمانم سرایت کرده در ذهنم جذام شعر از روزی که جوهر ریخت از زاغی که رد می شد از ایوانم حرامی مادر واژه به فصل جفت گیری ها هزاران توله می زاید به خلوتگاه دامانم به هر لحنی که می پرسم در این دهلیز نامم را فقط پژواک می گوید جوابم را به دالانم کف ادرار و خون حیض در پیمانه ها کردم که در مستی فستیوال یادم باشد انسانم!!! .... مترسکهای شالی را بیاور دست در زنجیر که پیش چشم گنجشکان تمامش را بسوزانم ... در این نعش ورم کرده به دنبال چه می گردم؟؟ خدا مرده ست اما باز باقی مانده ایمانم [ 1390/02/30 ] [ 23:43 ] [ میلاد روشن ]
پیش من باش ای خدای از ابد تا هیچ وقت! شب همیشه با منی و صبح اما هیچ وقت... زندگی با زنده بودن فرق دارد دوستم! زنده ام اما ندیدم زندگی را هیچ وقت سایه می پوشم به رسم زاغها - لاشه ام را لای شب جا می کنم باز با اندیشه ی((نَر))بودنم - شب نشینی تازه پیدا می کنم روی موج کاکلم تُف می زنم - می کشم بر پُرزهایم داس را مثل یک مرد موفق در سه سوت - سور و ساتم را مهیا می کنم مَردم و مردانگیهایم به پاست - عقلم از فتوای ناب بیضه هاست باز هم این نقطه های کور را - در حضور شهر حاشا می کنم می نشینم روی پیچ جاده ها - در کمین برّه ای لغزیده پا گرگم اما با تظاهر های سگ - خواب چوپان را تماشا می کنم می خزم تا حفره ی دهلیز شب - مثل کرم خاکی از آوارگی از تمام درزهای نم زده - یک وجب جا را تمنا می کنم ... ماده خر را تا ببینم پشت کوه - عاشقانه پیش او خر می شوم تا بدزدم قاپ گاو ماده را - با تمام حلق ((ما ما ))می کنم می چکد آب از دهانم نو به نو - قدر دریاهای عالم تشنه ام مَردم و در خشکسالیهای زن - با عطشهایم مدارا می کنم روبرویش آنچنان می ایستم - تا بداند کدخدای خانه کیست! تا میان جیب پشتش جا شوم - قامتم را از وسط تا می کنم ..... های!ای وجدان خواب آلوده ام! - با توام!آهای!آیا زنده ای؟ باز با یک شب نشین تازه تر - دارم از نو خیمه بر پا میکنم. [ 1390/02/24 ] [ 23:42 ] [ میلاد روشن ]
من از آغاز فصل جفت گیری مترسکهای شالیزار می ترسم من از تاراج بذر و هجمه ی گنجشکهای ناز و بی آزار می ترسم دلم می گیرد از زنگ حساب و جبر و این سرمشقهای زشت و بدترکیب من از این حجم های بسته و تاریک از سرگیجه ی پرگار می ترسم نخواهم گفت رازم را برای هیچکس حتی تو حتی سایه یا مهتاب من از سنگ صبوریهای موش آلود و گوش اندوده ی دیوار می ترسم بزن!فرقی ندارد کوک یا ناکوک دشتی شور یا ماهور من از مضرابهای بی صدا بر سیم های اضطراب تار می ترسم شب و پکهای بی تاثیر و باد و زخم شست و ماتم فندک من از سوسوی تلخ روشنای رو به پایان ته سیگار می ترسم تمام هستی ام شعر است اما دفترم سرشار از تکرار خالیهای دوشیزه! بکارتهای شرم آور! من از دلبستگیهای بیان با وزن و مزن و کاغذ و خودکار می ترسم [ 1390/02/8 ] [ 23:41 ] [ میلاد روشن ]
اگرچه از بلند حصار تمام شهر معلوم است بادها که خوابیدند بادبادک به مرگ محکوم است مرگ را می جستجویم در لباس زندگی شاید عاجز مانده از درکم حواس زندگی زندگی را دوست دارم در تقابل های مرگ مُردنم را می پسندم در قیاس زندگی باغ را در سینه می فریادم اما زیر خاک مثل بذری بی قرارم از هراس زندگی گرچه خالی مانده دستم از عقیم سرنوشت دکترای عقده دارم در کلاس زندگی بس که با خفتن عجینم در میان لاشه ها جوش چرکی می زنم شب در تماس زندگی مثل خطّی در عبورم ناگزیر از امتداد در تقاطع با تعفّن بر مُماس زندگی با وزغ ها هستی ام در برکه ها طی شد ولی باز هم خم می کنم سر در سپاس زندگی قبله ام هرگز ندید از آستین ِ نخ نما دستهای بسته را در التماس زندگی سبز می بینم جهان را هر جهت رو می کنم ریشه دارد در لجن گویا اساس زندگی ... تا نفس در سینه ام جان می کَند دست خدا رو نخواهد کرد بی شک برگ ِ آس زندگی [ 1390/01/19 ] [ 23:39 ] [ میلاد روشن ]
با من بیا به فصل در کوچه ها چریدن در پرسه های خلسه با سایه ها سگیدن با تیک تیک ساعت در لحظه های اخته با ضربه های پتک شماته ها لهیدن ... خونابه های دل را یک جرعه سرکشیدن از ایستای خیس فواره های شهوت پا در رکاب خاک و تا آسمان پریدن بعد ازلزوم باران در درزهای تشنه با کرمهای خاکی در حفره ها خزیدن با سرفه های خشک ولگردهای نعشه سیگارهای شب را با اشتها کشیدن ... ابری شدن میان این بادهای افلیج پژواک گریه ها را از صخره ها شنیدن در لاله های گوش آواره های صحرا با طعم رودخانه در کوزه ها وزیدن ... مابین دستهای از آستین بریده با خشتهای نارس دیوار آفریدن در تنگنای بالش پرواز توده کردن نانهای آجری را با نرخ جان خریدن ... با سینه ای مضاعف از زخمهای کهنه با من بیا به فصل از غصه ها خمیدن [ 1390/01/1 ] [ 00:38 ] [ میلاد روشن ]
|
درباره وبلاگ  این اشعار به ثبت رسیده و استفاده از آنها تنها با ذکر نام و اجازه شاعر امکان پذیر است |
| [ طراح قالب : پیچک ] [ Weblog Themes By : Pichak.net ] |
